4 czy 6 implantów – ile implantów potrzeba do odbudowy całego łuku?

4 czy 6 implantów – ile implantów potrzeba do odbudowy całego łuku?

Pacjent, który utracił większość lub wszystkie zęby, często spotyka się z rozwiązaniami opartymi na czterech albo sześciu implantach. Wtedy pojawia się naturalne pytanie: All-on-4 czy All-on-6 – które rozwiązanie będzie odpowiednie?

Odpowiedź nie zależy wyłącznie od liczby wszczepów. Znaczenie mają przede wszystkim anatomia szczęki lub żuchwy, warunki kostne, planowana pozycja implantów, zgryz, siły działające na przyszły most oraz projekt protetyczny.

Dlatego odbudowa pełnego łuku nie powinna zaczynać się od wyboru nazwy rozwiązania. Najpierw potrzebne są badanie kliniczne, tomografia CBCT i zaplanowanie przyszłych zębów. Dopiero na tej podstawie lekarz może ocenić, czy właściwa będzie metoda odbudowy łuku oparta na czterech, pięciu czy sześciu implantach.

Dlaczego do całego łuku nie potrzeba implantu pod każdy ząb?

Przy pojedynczym braku zębowym implant zęba zastępuje korzeń utraconego zęba i stanowi podporę pod koronę. Gdy braków jest kilka, implant zęba może być również elementem podparcia mostu.

W przypadku bezzębia sytuacja wygląda inaczej. Nie trzeba wszczepiać osobnego implantu w miejsce każdego brakującego zęba. Cały łuk zębowy może zostać odbudowany za pomocą jednej konstrukcji protetycznej podpartej na kilku odpowiednio rozmieszczonych implantach.

Taka odbudowa zębów mostem wymaga jednak dokładnego zaplanowania podpór, ponieważ każdy implant zęba przenosi część sił na kość. To właśnie dlatego jeden pacjent może zostać zakwalifikowany do czterech implantów, a u innego korzystniejsze będzie zastosowanie pięciu lub sześciu.

W praktyce można spotkać określenia All-on-4, All-on-5 oraz All-on-6. Liczba implantów nie jest jednak celem samym w sobie. Najważniejsze jest to, czy dana metoda odbudowy zapewni właściwe podparcie przyszłej pracy.

All-on-4 – na czym polega odbudowa na czterech implantach?

All-on-4 to koncepcja, w której cały łuk zostaje podparty na czterech implantach. W typowym układzie dwa implanty przednie mogą być ustawione bardziej osiowo, natomiast dwa dalsze mogą zostać zaplanowane pod kątem.

Takie rozmieszczenie ma umożliwić wykorzystanie dostępnej kości i zwiększyć rozpiętość podparcia przyszłego mostu.

Nie oznacza to jednak, że All-on-4 jest rozwiązaniem automatycznie odpowiednim dla każdego pacjenta.

Przy kwalifikacji znaczenie mają m.in.:

• stan kości pacjenta,

• jej objętość,

• gęstość kości,

• zgryz,

• rozmieszczenie przyszłych zębów,

• możliwość uzyskania odpowiedniej stabilności implantów,

• przewidywane obciążenia.

W przypadku All-on-4 szczególnie ważna jest pozycja implantów. Cztery podpory muszą zostać rozmieszczone w sposób umożliwiający prawidłowe podparcie przyszłego mostu.

Dlatego przed leczeniem All-on-4 konieczna jest analiza obrazu 3D. Tomografia CBCT pozwala sprawdzić, gdzie znajduje się odpowiednia ilość kości i jakie struktury anatomiczne należy uwzględnić.

All-on-6 – co zmienia sześć implantów?

All-on-6 opiera pełną odbudowę na sześciu implantach. Dwa dodatkowe implanty oznaczają większą liczbę punktów podparcia i mogą umożliwić inne rozłożenie sił działających na most.

Nie oznacza to jednak, że All-on-6 jest zawsze lepsze niż All-on-4.

Jeżeli cztery implanty można umieścić w korzystnych miejscach i uzyskać prawidłowe podparcie konstrukcji, All-on-4 może być uzasadnionym sposobem leczenia. Z kolei przy odpowiednich warunkach anatomicznych All-on-6 może pozwolić na szersze rozmieszczenie podpór.

Podczas planowania znaczenie ma biomechanika obciążenia. Liczy się nie tylko liczba implantów, ale również ich rozmieszczenie, kierunek działania sił, długość mostu i konstrukcja całej odbudowy.

All-on-4 czy All-on-6 – najważniejsze różnice

Porównując All-on-4 i All-on-6, nie należy więc sprowadzać decyzji do zasady „więcej implantów oznacza lepiej”.

Prawidłowo dobrana metoda odbudowy łuku powinna uwzględniać zarówno możliwości chirurgiczne, jak i końcowy efekt protetyczny.

A gdzie w tym wszystkim All-on-5?

All-on-5 oznacza odbudowę wspartą na pięciu implantach. Nie należy jednak traktować jej jako sztywnego wariantu pośredniego między All-on-4 a All-on-6.

Zastosowanie pięciu podpór może wynikać z anatomii pacjenta, rozkładu dostępnej kości lub projektu przyszłego mostu.

W niektórych sytuacjach All-on-5 może być uzasadnione, jeżeli piąty implant poprawia rozmieszczenie podpór.

Podobnie jak przy innych rozwiązaniach pełnołukowych, najważniejsze pozostają warunki kostne, pozycja podpór i projekt przyszłych zębów.

All-on-5 dobrze pokazuje, dlaczego metoda odbudowy bezzębia nie powinna być wybierana według prostego schematu: cztery albo sześć implantów.

Co decyduje o wyborze 4, 5 lub 6 implantów?

Stan kości pacjenta

Jednym z pierwszych elementów ocenianych podczas diagnostyki jest stan kości pacjenta.

Lekarz analizuje:

• wysokość kości,

• szerokość kości,

• jej strukturę,

• rozmieszczenie dostępnego podłoża,

• sąsiedztwo zatok i nerwów.

Kość pacjenta musi umożliwić odpowiednie zakotwienie implantów w miejscach zgodnych z projektem przyszłego mostu.

Istotna jest również gęstość kości, ponieważ może wpływać na możliwość uzyskania stabilności implantów.

Zanik kości

Zanik kości jest naturalnym zjawiskiem występującym po utracie zębów. Z czasem może zmniejszać się zarówno wysokość, jak i szerokość wyrostka kostnego.

Nie oznacza to jednak, że każdy pacjent z zanikiem kości automatycznie wymaga dużej regeneracji.

Jeżeli zanik kości jest znaczny, lekarz może rozważyć zmianę rozmieszczenia implantów, procedury regeneracyjne albo inne techniki implantologiczne.

Kość szczęki i żuchwy

W górnym łuku znaczenie ma między innymi kość szczęki, położenie zatok szczękowych oraz ilość kości w odcinkach bocznych.

W żuchwie z kolei istotny jest przebieg struktur nerwowych.

Dlatego rozwiązanie odpowiednie dla górnego łuku nie zawsze musi być identyczne z tym zastosowanym w łuku dolnym.

Tylne implanty

Duże znaczenie mają tylne implanty, ponieważ ich położenie wpływa na długość podparcia przyszłego mostu.

Jeśli tylne implanty znajdują się zbyt blisko przedniej części łuku, końcowe fragmenty konstrukcji mogą wymagać szczególnie uważnego zaplanowania.

W All-on-4 ustawienie tylnych implantów jest jednym z kluczowych elementów projektu. Przy wariancie na większej liczbie podpór dodatkowe implanty mogą pozwolić na inne rozłożenie obciążeń.

Zgryz i siły działające na most

Pacjent zaciskający lub zgrzytający zębami może generować dużo większe siły niż osoba bez parafunkcji.

Dlatego stabilność konstrukcji zależy nie tylko od liczby implantów, lecz także od sposobu zaprojektowania mostu, zgryzu oraz materiału zastosowanego do wykonania przyszłej pracy.

Dlaczego tomografia CBCT jest tak ważna?

Tomografia CBCT pozwala zobaczyć kość w trzech wymiarach.

Lekarz może ocenić:

• jej wysokość,

• szerokość,

• przebieg struktur anatomicznych,

• położenie zatok,

• potencjalne miejsca implantacji.

W przypadku rozbudowanych rekonstrukcji pełnego łuku diagnostyka 3D ma szczególne znaczenie.

Na podstawie CBCT można zestawić informacje o anatomii pacjenta z projektem przyszłych zębów. Pozwala to określić, czy dana metoda odbudowy łuku jest możliwa oraz gdzie powinny znaleźć się implanty.

Tomografia CBCT pomaga również odpowiedzieć na pytanie, czy potrzebna będzie odbudowa kości, czy implanty mogą zostać umieszczone przy wykorzystaniu istniejącego podłoża kostnego.

W bardziej rozbudowanych zabiegach implantologicznych ProDentist wykorzystuje cyfrowe planowanie na podstawie tomografii oraz projektu przyszłych zębów.

Czy przy zaniku kości zawsze potrzebna jest augmentacja?

Nie.

Augmentacja kości jest jedną z możliwości przygotowania podłoża do implantacji, ale nie jest konieczna w każdym przypadku.

Jeżeli dostępna kość pozwala na prawidłowe rozmieszczenie implantów, dodatkowy zabieg może nie być potrzebny.

W szczególnie trudnych warunkach istnieją również bardziej zaawansowane rozwiązania.

Implanty zygomatyczne wykorzystują inne miejsca zakotwienia niż klasyczne wszczepy i są stosowane w wybranych przypadkach znacznego zaniku kości szczęki.

Innym rozwiązaniem mogą być implanty pterygoidalne, wykorzystujące tylną część szczęki.

Zarówno implanty zygomatyczne, jak i implanty pterygoidalne są technikami specjalistycznymi. Nie stanowią standardowego elementu każdego leczenia i wymagają odpowiednich wskazań.

Jak wygląda leczenie krok po kroku?

1. Konsultacja implantologiczna

Konsultacja implantologiczna rozpoczyna się od wywiadu i badania jamy ustnej.

Lekarz ocenia:

• istniejące uzębienie,

• dziąsła,

• zgryz,

• stan tkanek,

• oczekiwania pacjenta,

• możliwość wykonania stałej odbudowy.

Dopiero po zebraniu tych informacji można przejść do planowania liczby implantów.

2. Tomografia CBCT i plan leczenia

Kolejnym etapem jest tomografia CBCT.

Badanie pozwala ocenić ilość i rozmieszczenie kości oraz wybrać potencjalne miejsca pod implanty.

Na tej podstawie przygotowywany jest plan leczenia, który odpowiada nie tylko na pytanie „4 czy 6 implantów?”, ale również:

• gdzie powinny zostać umieszczone,

• jak szeroko można je rozstawić,

• czy potrzebne są dodatkowe procedury,

• jak będzie wyglądała odbudowa,

• czy można rozważyć szybkie obciążenie implantów.

Dobry plan leczenia łączy część chirurgiczną z przyszłą odbudową protetyczną.

3. Zabieg chirurgiczny

Kolejnym etapem jest zabieg chirurgiczny.

Podczas procedury lekarz przygotowuje miejsca dla implantów i umieszcza je zgodnie z przyjętym wcześniej planem.

Jeżeli pozostałe zęby nie nadają się do zachowania, zabieg chirurgiczny może obejmować również ich usunięcie.

Zabieg implantacji powinien doprowadzić do uzyskania stabilnych podpór w miejscach korzystnych z punktu widzenia przyszłego mostu.

Samo wszczepienie implantów nie jest więc celem leczenia. Implanty muszą być ustawione w sposób umożliwiający późniejsze wykonanie funkcjonalnej konstrukcji.

W zależności od sytuacji wszczepienie implantów może odbywać się jednocześnie z innymi procedurami chirurgicznymi.

Zakres zabiegu chirurgicznego zawsze wynika z indywidualnego planu.

Po przeprowadzonym zabiegu chirurgicznym lekarz ocenia stabilność poszczególnych implantów oraz możliwość przejścia do kolejnego etapu.

4. Odbudowa tymczasowa

Jeżeli implanty osiągną odpowiednią stabilność, w wybranych sytuacjach możliwa jest odbudowa tymczasowa.

Pacjent może otrzymać zęby tymczasowe przykręcone do implantów.

Taki most tymczasowy pozwala funkcjonować podczas okresu gojenia, ale nie jest jeszcze pracą docelową.

Często stosowany jest tymczasowy most protetyczny. Jego zadaniem jest odtworzenie estetyki i podstawowej funkcji na czas integracji implantów z kością.

Tymczasowy most protetyczny może również pomóc w ocenie ustawienia zębów, zgryzu oraz estetyki przed wykonaniem ostatecznej konstrukcji.

Można spotkać również określenie stały most tymczasowy. Oznacza ono pracę, której pacjent samodzielnie nie wyjmuje, ale która nadal pozostaje etapem przejściowym.

Stały most tymczasowy nie jest tym samym co ostateczny most wykonywany po zakończeniu gojenia.

Zęby tymczasowe wymagają stosowania się do zaleceń dotyczących diety i higieny.

Odbudowa tymczasowa powinna ograniczać nadmierne przeciążanie świeżo wszczepionych implantów.

W zależności od przebiegu leczenia tymczasowy most protetyczny może pozostać w jamie ustnej do czasu wykonania pracy docelowej.

Właściwie zaprojektowana odbudowa tymczasowa pozwala jednocześnie kontrolować funkcję, estetykę i sposób gojenia tkanek.

5. Osteointegracja

Osteointegracja to proces łączenia powierzchni implantu z otaczającą kością.

W tym okresie szczególnie ważne są:

• higiena,

• wizyty kontrolne,

• odpowiednie obciążanie konstrukcji,

• stosowanie się do zaleceń lekarza.

To, że pacjent otrzymał zęby tymczasowe, nie oznacza jeszcze zakończenia całego procesu.

6. Stały most protetyczny

Po zakończeniu odpowiedniego etapu gojenia można przystąpić do wykonania pracy końcowej.

Stały most protetyczny jest projektowany tak, aby odtworzyć funkcję żucia, estetykę oraz prawidłowe podparcie tkanek.

W zależności od planu leczenia możliwy jest między innymi most cyrkonowy.

Most cyrkonowy może być rozważany jako materiał docelowej konstrukcji ze względu na jego właściwości mechaniczne i estetyczne.

Pacjenci czasami używają określenia proteza cyrkonowa. W przypadku przykręcanej konstrukcji opartej na implantach bardziej precyzyjnym określeniem jest jednak stały most protetyczny.

Proteza cyrkonowa jest więc określeniem potocznym, które nie zawsze dokładnie opisuje typ pracy.

Stały most czy proteza ruchoma?

Jedną z podstawowych różnic jest sposób użytkowania.

Stały most przykręcony do implantów pozostaje połączony z podporami i pacjent nie wyjmuje go samodzielnie.

Klasyczna proteza ruchoma jest natomiast regularnie wyjmowana.

Dla wielu pacjentów stały most oznacza większą stabilność podczas mówienia czy jedzenia.

Nie zwalnia to jednak z dokładnej higieny.

Każdy most protetyczny na implantach wymaga oczyszczania przestrzeni pod konstrukcją oraz regularnych wizyt kontrolnych.

Długoterminowe powodzenie zależy zarówno od implantów, jak i od zdrowia tkanek otaczających wszczepy.

Czym różnią się tradycyjne implanty od „implantów all”?

Określenie implanty all jest często używane w internecie w odniesieniu do implantów podpierających pełny łuk.

Nie oznacza ono jednak osobnego rodzaju wszczepu.

W zależności od systemu mogą być stosowane tradycyjne implanty, które zostają rozmieszczone zgodnie z projektem pełnołukowej odbudowy.

Różnica polega przede wszystkim na sposobie ich wykorzystania.

Przy pojedynczym braku implant zęba jest podporą dla jednej korony.

Przy pełnym łuku kilka implantów współpracuje ze sobą, utrzymując wspólny most.

Dlatego określenie implanty all opisuje bardziej sposób leczenia niż konkretny model implantu.

Implanty all mają funkcjonować jako zespół podpór jednej konstrukcji.

Także tradycyjne implanty mogą być wykorzystane w bardziej rozbudowanych rekonstrukcjach, jeżeli pozwalają na to warunki anatomiczne oraz zastosowany system.

Co oznacza metoda all?

Określenie metoda all jest używane jako skrót opisujący odbudowę całego łuku na ograniczonej liczbie implantów.

Może dotyczyć takich wariantów jak All-on-4, All-on-5 czy All-on-6.

Metoda all nie oznacza jednak jednej procedury wykonywanej identycznie u wszystkich pacjentów.

Liczba implantów i sposób ich rozmieszczenia zależą od indywidualnej diagnostyki.

Dlatego leczenie metodą all rozpoczyna się od planowania.

Lekarz musi ustalić, czy odpowiednia będzie odbudowa metodą all na czterech, pięciu czy sześciu podporach oraz czy istnieją warunki do wykonania pracy tymczasowej.

Jakie są zalety implantów all?

Najczęściej wskazywane zalety implantów all obejmują możliwość odbudowania całego łuku bez konieczności wszczepiania osobnego implantu pod każdy utracony ząb.

Kolejną korzyścią jest możliwość zaprojektowania jednego mostu opartego na kilku współpracujących podporach.

Dzięki metodom all cały łuk może być projektowany jako jedna funkcjonalna konstrukcja.

Do zalet implantów all można również zaliczyć możliwość zastosowania pracy tymczasowej w odpowiednio zakwalifikowanych przypadkach.

Nie oznacza to jednak, że każdy pacjent otrzyma stały most tymczasowy bezpośrednio po wszczepieniu implantów.

Warto pamiętać, że zalety implantów all można wykorzystać przede wszystkim wtedy, gdy leczenie zostało dobrze zaplanowane.

Dzięki metodom all można wykorzystywać dostępne miejsca kostne w sposób wynikający z projektu całego łuku, ale nie zastępuje to diagnostyki.

Jak wybiera się liczbę implantów?

Wybór implantów all powinien wynikać z analizy anatomii oraz projektu przyszłego mostu.

Przy All-on-4 lekarz ocenia, czy cztery implanty można rozmieścić tak, aby zapewnić odpowiednie podparcie.

Przy All-on-6 trzeba dodatkowo ocenić, czy dwa kolejne implanty rzeczywiście znajdą się w korzystnych miejscach i poprawią projekt całej pracy.

Dlatego wybór implantów all jest tylko jednym z elementów szerszego planowania.

Znaczenie mają również:

• dostępna kość,

• projekt mostu,

• zgryz,

• długość łuku,

• przewidywane obciążenia,

• możliwości utrzymania higieny.

Ostateczny wybór implantów all powinien więc następować po badaniu klinicznym i analizie obrazu 3D.

Czy sześć implantów zawsze jest lepsze niż cztery?

Nie.

All-on-6 zapewnia sześć punktów podparcia, podczas gdy All-on-4 wykorzystuje cztery. Sama liczba nie przesądza jednak o wyniku leczenia.

Jeżeli cztery implanty są odpowiednio rozmieszczone, mają dobre podparcie w kości i umożliwiają właściwe zaprojektowanie mostu, All-on-4 może być uzasadnionym rozwiązaniem.

Jeżeli anatomia pozwala natomiast na korzystne zastosowanie sześciu implantów, większa liczba podpór może dawać dodatkowe możliwości projektowe.

Najważniejsza pozostaje więc właściwie dobrana metoda odbudowy.

Czy metoda odbudowy bezzębia zawsze oznacza All-on-4?

Nie.

Metoda odbudowy bezzębia może obejmować różne warianty stałych lub ruchomych uzupełnień protetycznych opartych na implantach.

All-on-4 jest jedną z dostępnych koncepcji, ale nie jedyną.

U jednego pacjenta odpowiednia może być metoda odbudowy oparta na czterech podporach, u innego na pięciu lub sześciu.

W bardziej wymagających warunkach potrzebne może być jeszcze inne postępowanie.

Dlatego każda metoda odbudowy bezzębia powinna wynikać z indywidualnej diagnostyki.

Implanty są fundamentem – ale zęby tworzy protetyka

Samo wszczepienie implantów nie kończy leczenia.

Implanty stanowią fundament, natomiast to zaplanowana odbudowa protetyczna odpowiada za wygląd i funkcję zębów.

Projektując pełny łuk, trzeba uwzględnić między innymi:

• długość i proporcje zębów,

• ustawienie linii uśmiechu,

• podparcie warg,

• zgryz,

• miejsce na higienę,

• sposób przykręcenia konstrukcji.

Dopiero połączenie odpowiednio ustawionych implantów i prawidłowo zaprojektowanego mostu tworzy funkcjonalną całość.

Czy implanty pełnołukowe są jedyną metodą odbudowy uśmiechu?

Nie. Metody odbudowy uśmiechu zawsze zależą od liczby brakujących zębów, stanu pozostałego uzębienia, kości oraz oczekiwań pacjenta.

Przy pojedynczych brakach stosuje się inne rozwiązania niż w całkowitym bezzębiu.

Dlatego metody odbudowy uśmiechu mogą obejmować korony, mosty, implanty, rekonstrukcje protetyczne lub połączenie kilku sposobów leczenia.

Pełnołukowe leczenie implantologiczne jest jednym z rozwiązań przeznaczonych przede wszystkim dla osób z bardzo rozległymi brakami zębowymi.

Różne metody odbudowy uśmiechu powinny być więc porównywane dopiero po ocenie sytuacji klinicznej konkretnego pacjenta.

All-on-4 czy All-on-6 – co będzie lepsze dla konkretnego pacjenta?

Nie można odpowiedzieć na to pytanie wyłącznie na podstawie wieku ani liczby brakujących zębów.

Potrzebne są konsultacja implantologiczna, badanie kliniczne i tomografia CBCT.

All-on-4 może być właściwym rozwiązaniem, jeśli cztery implanty można umieścić w korzystnych miejscach i zapewnić odpowiednie podparcie mostu.

All-on-6 może być rozważane, gdy warunki pozwalają na zastosowanie sześciu dobrze rozmieszczonych podpór i ma to uzasadnienie w projekcie protetycznym.

To właśnie dlatego metoda odbudowy łuku powinna być wybierana po diagnostyce, a nie przed nią.